خط این اندوه را تقدیم جان باید نوشت
مرثیه بر لوح چشم آسمان باید نوشت
نقشِ خاکی که نشانش بی‌نشانی بودن است
شرح این آتش به مغز استخوان باید نوشت
گرچه داغ این مصیبت ریشه زد در جان ما
درد آن پهلوی زخمی با فغان باید نوشت
پرده‌ها گر می‌درد دائم ز سوی دشمنان
داستان را از گلوی کاروان باید نوشت
رازِ چاه افتاد اگر در کوچه و بازارِ شهر
داغ سرخ سینه را بر ارغوان باید نوشت
تا نسوزد ریشه یِ تاریخ در دالان شب
نام او را با حماسه جاودان باید نوشت
بستر تب دار آن بانوی خسته در بهشت
آسمان را از غمی بی هم زبان باید نوشت
تا قیامت، تا ظهورِ منتقم در این جهان
حال زار مادر صاحب زمان باید نوشت.
نسخه‌ی با کیفیت اصلیفایلِ اصلیِ اثر، بدون فشرده‌سازی
