حوزه هنری لرستانحوزه هنری لرستان
← همه آثار

روایت "وقتی دیدن رنج عادی می‌شود"(۱۴۰۵)

اثرِ هسته‌ی هنری خانه روایت — فاطمه عزیزی

فاطمه عزیزی · روایت

مشخصات روایت

روایت
چطور ممکن است دیدن تصویر چند کودک گرفتار در آب، تنها برای چند لحظه ناراحتم کند و بعد دوباره به گشتن در اینستاگرام ادامه بدهم؟ هر روز، با باز کردن اینستاگرام و گشتن در اکسپلور، با محتواهای مختلفی روبه‌رو می‌شوم؛ از ویدئوهای سرگرم‌کننده و ترندهای روز گرفته تا خبرها و اتفاقات دنیا. گاهی هم تصاویری از جنگ یا حوادث تلخ، پیش چشمم قرار می‌گیرد. معمولاً چند لحظه به آن‌ها نگاه می‌کنم و بعد، بی‌آنکه مکث بیشتری داشته باشم، سراغ محتوای بعدی می‌روم. اما این‌بار، تصویری توجهم را جلب کرد که به‌سادگی از ذهنم نرفت. ده پانزده کودک را زیر چادری فرسوده و آسیب‌دیده دیدم؛ چادری که آب اطرافش را گرفته بود و داخل چادر، سطح آب تا کمی پایین‌تر از سینه‌های بچه‌ها بالا آمده بود. جریان شدید آب، ایستادن را برایشان دشوار می‌کرد. بعضی از کودکان دست یکدیگر را محکم گرفته بودند و یکی دو نفر به میله‌ای که چادر را سرپا نگه می‌داشت، چنگ زده بودند. در میانشان، چند کودک بزرگ‌تر، کوچک‌ترها را روی کول خود حمل می‌کردند تا بالاتر از سطح آب بمانند. چهره‌های گریان و لرزش فک‌هایشان، دشواری آن لحظه را بیشتر نمایان می‌کرد. از میان تمام آن تصاویر، کودکانی که کوچک‌ترها را حمل می‌کردند، بیش از همه در ذهنم ماندند. تماشای این صحنه ناراحتم کرد، اما چند دقیقه بعد، دوباره به گشتن در اکسپلور ادامه دادم. همین رفتار باعث شد از خودم بپرسم آیا تکرار چنین تصاویر و خبرهایی، ما را به‌تدریج در برابر رنج دیگران و حتی ظلم بی‌تفاوت نمی‌کند؟ از اینکه روزی چنین اتفاقاتی برایم عادی شوند، می‌ترسیدم. از طرفی، نمی‌دانستم از فاصله‌ای دور چه کاری برای آن کودکان از دستم برمی‌آید. شاید پدیده عادی‌سازی رنج از همین‌جا آغاز شود؛ وقتی مواجهه با اتفاقات تلخ به بخشی از روزمرگی‌مان تبدیل می‌شود و بی‌آنکه مکثی کنیم، از کنارشان می‌گذریم؛ درحالی‌که رنج آن آدم‌ها با عبور ما از یک صفحه پایان نمی‌یابد.

روایت "وقتی دیدن رنج عادی می‌شود" اثر فاطمه سلمانی

روایت "وقتی دیدن رنج عادی می‌شود"
نسخه‌ی با کیفیت اصلیفایلِ اصلیِ اثر، بدون فشرده‌سازی

مطالب مرتبط